"-Salvádeme, ou, xueces! -Berrei...¡Tolería!" - 01 Xuño 2017

O clamoroso poema de Rosalía A xusticia pola man colócanos na actualidade dun escenario xudicial sombrío, tan viciado e tan ausente nunha sociedade que continúa sen saber, con certeza, como se reparte a xustiza no Estado español. Non deixa de sorprendernos a postura da nosa poeta, no sentido mais racional, mais pragmático e mais clásico, sobre as desventuras dos que clamaban xustiza ante uns xuíces burocratizados e ao servizo dos poderosos. Neste poema de Rosalía, a crítica é devastadora contra os estamentos xudiciais imperantes na Galiza de hai mais de cento trinta anos. Mais ela promocionou a xustiza popular dos pobres en revolta.

Corenta e oito anos mais tarde da publicación do poema, Castelao insiste na mesma crítica dunha maneira contundente, contra a ausencia de xustiza dos que soportan pobreza e esquecemento, por parte das clases dominantes: provedoras en impartirlles inxustizas. Castelao sintetízao no álbum Nós (1931), en dúas ilustracións moi precisas e imperativas, sobre o desorde e a desatención da xustiza. Na primeira delas vemos unha vella labrega, cangada e cargando un ataúde, coa lenda “Lex” e exclamando: “-¡Canto pesa e cómo fede!”. Na segunda ilustración observamos un vello labrego debruzado e rezando diante dun cruceiro, denunciando: “-¡Non me fan xustiza, Señor!”. Rosalía e Castelao ilustraron moi ben de que parte estaba a administración de xustiza naquela Galiza caciquil, a dos foros e dos minifundios.

O endémico problema persiste a nivel do Estado con outras fórmulas e connotacións herdadas da xustiza totalitaria que o franquismo impuxo durante catro décadas, ese cancro continúa aí, roéndonos. Un poder como o da xustiza, que ten que ser independente, está administrado e intervido polo poder executivo, insólito! Isto é o que percibe a cidadanía en xeral, e non erra. Aí están as hemerotecas e as enquisas, informándonos desta realidade. Levamos outros corenta anos de democracia que nos ilustran das grandes contradicións desa administración e dos xiros que dá en función de quen goberna e negando transparencia democrática. O corporativismo e o establishment perduran no descrédito dos diversos órganos de xustiza, tal como a entende a sociedade e como a veñen denunciando asiduamente “Jueces por la Democracia”.

Un poder como o da xustiza, que ten que ser independente, está administrado e intervido polo poder executivo, insólito!

Os do establishment, pese a todos os acosos de denuncias públicas e informativas que os cercan, continúan no seu eppur si muove en sentido contrario ao que demanda a sociedade, sen esclarecer a verdade das interminábeis corrupcións que recaen sobre numerosos dirixentes e confrades do PP. Uns están sendo investigados, outros con procesos xudiciais abertos e outros en prisión incondicional. E nese fondo e escuro labirinto están os que lle poñen parches ao odre afuracado, mais este continúa rebentando. A curiosidade do esperpento é que hai tres persoeiros do poder xudicial confabulados -parece- en introducir ocultación sobre evidentes corruptos, obedientes a dirixismo gobernamental. O trío formado por Rafael Catalá, José Manuel Maza e Manuel Moix, ministro de xustiza, fiscal xeral do Estado, e fiscal anticorrupción, respectivamente, que están sendo reprobados desde diversos estamentos e institucións democráticos, que apelan ao esclarecemento da verdade que oculta o PP. Os tres están no gume da navalla. O primeiro por saír o seu nome en conversa confidencial entre mentores corruptos, algúns no cárcere, e o maior responsábel en compor o crebacabezas de salvar o partido do goberno, coa axuda indispensábel de Mazas e Moix, tal como se vén comprobando nas investigacións e nos relatos que aportan os medios de comunicación, que dan fe das significativas contradicións en que concorren. 

A orxía de descontrol continúa, nun goberno fantasma que promove unha desorde de gran fondura nas institucións estatais

Con esa intención acelerada de ocultar as indecencias corruptas, desde o propio goberno, o ministro Catalá e a cúpula fiscal foron reprobados polo parlamento español e, ademais, foi apupado por centos de persoas nas rúas de Ceuta. A orxía de descontrol continúa, nun goberno fantasma que promove unha desorde de gran fondura nas institucións estatais. Se isto acontecese nun país con solidez democrática e cun poder xudicial independente, sen intromisión do poder executivo, o ministro de xustiza e os mencionados fiscais estarían cesados, investigados e quizais algún deles procesados. Se este caso sucedese nun país europeo ben diferente ao Estado español, estes burócratas do poder estarían na gaiola. Como sucedeu en 2011 en Islandia, onde o poder xudicial independente encadeou o ex primeiro ministro Geeir H. Haarde e políticos e banqueiros, apañados in fraganti en neglixentes corrupcións, pola maneira de administrar a crise económica. Aquí estamos nas antípodas, en materia de xustiza e de outros intereses democráticos, interferidos drasticamente polo goberno de Rajoy dunha maneira infame. Neste aspecto, o fiscal en excedencia, José María Mena, un dos fundadores da Unión Progresista de Fiscales, acaba de declarar: “El Gobierno está dispuesto a hacer trizas la intangibilidad de una institución constitucionalmente imparcial, y, si le conviene, la de cualquier otra institución autónoma del Estado”. Dá que pensar, para non ficar cos brazos cruzados.

camilo gomez torres
De rebeldías, Soños e irmandades

coloquio homenaxe xose lois garcia
Libro Coloquio-Homenaxe

polas diversas xeografias da lusofonia 210x315
Polas diversas xeografías da Lusofonía