logoGrupoCorreoL'Estatut de Catalunya Martes 11.10.2005
ECOS DA BERENGUELA - GaliciaHoxe.com

Xosé Lois García

Parece que só os cataláns son conscientes dos cambios de sociedade que se operan no seu territorio, no Estado español e en Europa. Estes cambios sociais e económicos, sobre todo, obrigan a que se dinamicen institucións e se agranden os seus marcos estatutarios, afectando á Constitución española.

Ese medo e hermetismo mediático non favorece na harmonización e consolidación dun modelo de convivencia sen modificar o que xa foi superado polo propia dinámica social. Para lograr isto hai que desprenderse das tantas manías egocentristas de querer aparcar e defenestrar toda iniciativa que veña de Euscadi, Cataluña e Galicia. Pór atrancos a estas tres nacionalidades é retroceder e ir ao mito do único e do selectivo dos antigos réximes borbónicos e o consabido nacionalismo castelán, disfrazado de España, defendido con tanta vehemencia polo conde duque de Olivares, autor material de tantas frustracións e desencontros que agora padecen as comunidades ibéricas.

Aí está presente o nacionalismo españolista que José Patiño introduciu en Cataluña despois do 11 de setembro de 1714 e que coñecemos como La Nueva Planta, que tivo unha incidencia rotunda en desarticular as institucións nacionais de Cataluña con lume e ferro.

É ben sabido que Cataluña é unha nación, aínda que se dilapide esta realidade con interpretacións semánticas e outros envurullos politicamente mal intencionados. Quen lea a historia de Cataluña –como acostuman facelo os historiadores ingleses– poderá decatarse, pese a tanta insidia centralista, de que Cataluña conserva a súa identidade nacional consubstanciada a unha conciencia nacional. Este feito tan obxectivo non o negan incluso aqueles que teiman na España uniforme, ao dicir que Cataluña é mais europea que o resto do Estado. Esta verdade tan simplificada lévanos tamén á realidade de Cataluña nación.

É normal que Cataluña queira articular a súa vida social e política por medio dun novo Estatut, e plasme o seu feito diferencial e alén disto marque unhas liñas de convivencia. Mal lle vai a unha sociedade que en vinte e cinco anos non modifique conceptos constitucionais e abra outros acordes cos novos procesos que se experimentan nunha sociedade dinámica como é a catalá. Os que teiman en representar aquela España unitaria e inconclusa, parapétanse nas teses inmobilistas do PP e nos postulados de certos pesos pesados do PSOE que non entenden que para unir hai que renunciar a esas paranoias que fan imposíbel practicar unha convivencia entre iguais. É prioritario matizar e ordenar todo un estado de cousas por medio dun diálogo que permita avanzar por enriba de impulsos prepotentes.

Cataluña e o propio Estado español necesitan o Estatut, porque pode ser un referente nas aspiracións dun estado federal ou polo menos avanzar cara a este modelo de estado. A pretensión de Pasqual Maragall, desde que era alcalde de Barcelona e xa como presidente da Generalitat, foi a de encarar a cuestión federal por medio dun Estatut que salientara avanzar por ese camiño. Os atrancos xurdiron de CiU e o PP, con miras a forzar o tripartito a un longo período de discusións do Estatut capaz de crear confusión nos cidadáns de Cataluña. Velaquí como o tripartito caeu na trampa das dúas dereitas, nacionalista e estatalista. Tamén co atranco de persoas do seu partido como Rodríguez Ibarra, con desmedidos insultos a Cataluña que contribuían a colapsar ese mosaico cheo de fisuras e contraccións como é o actual Estado autonómico. A isto hai que engadir os medos de Bono que recomendou, no seu día, fichar a aqueles que escribimos Estado español en vez de España. A liberdade individual e de expresión en sospeita. Por último, é un xeneral o que nos fai saber aos habitantes desta pel de touro que os sabres poden renxer. A esta postura hai o engadido de xornais ben afiliados á dereita mais recalcitrante deste país.

O Estatut é unha necesidade e como tal o sentido común vai imporse. Aínda que non queiran que Cataluña conste como nación, este termo está ben codificado na conciencia dos cataláns.

martes, 11 octubre 2005

camilo gomez torres
De rebeldías, Soños e irmandades

coloquio homenaxe xose lois garcia
Libro Coloquio-Homenaxe

polas diversas xeografias da lusofonia 210x315
Polas diversas xeografías da Lusofonía

pinturas renacentistas 210x315
As pinturas renacentistas de Santa María de Pesqueiras